|   4 minute read

Reizen voor bemanningswissels brengt een CO2-voetafdruk met zich mee die de scheepvaart niet langer kan negeren.

Pippa Ganderton, Directeur van ATPI Halo, schrijft over de grotendeels niet-meegerekende milieu-impact van reizen voor bemanningswissels en waarom de scheepvaart het zich niet kan veroorloven om Scope 3.6-emissies te negeren.

De inspanningen van de scheepvaart om te decarboniseren zijn terecht gericht op het optimaliseren van de prestaties van schepen, met als doel het brandstofverbruik en de emissies te verminderen door middel van efficiëntere voortstuwing, operationele en digitale technologie en scheepsontwerp. Deze emissiegebieden bij de bron zijn zichtbaar, gereguleerd en worden steeds vaker gemonitord. Maar naast de decarbonisatie van schepen vormen Scope 3.6-emissies van de wereldwijde verplaatsing van zeevarenden voor bemanningswissels een aanzienlijke bijdrage aan de klimaatimpact van de sector.

Reizen voor bemanningswissels is een cruciale, operationele vereiste voor de wereldwijde scheepvaart, waardoor schepen veilig, rechtmatig en continu kunnen varen. Jaarlijks worden er miljoenen vluchten gemaakt om zeevarenden tussen hun huis en het schip te vervoeren. Toch komen de broeikasgasemissies van deze verplaatsingen zelden voor in de CO2-boekhouding, ondanks hun omvang en onvermijdelijkheid.

Hoewel Scope 3-emissies nog niet gereguleerd zijn in enig nationaal of internationaal decarbonisatiekader, voeren veel landen nationale rapportagesystemen in waarin deze zijn opgenomen. De verwachtingen van investeerders en bevrachters evolueren ook snel. Maritieme exploitanten wordt steeds vaker gevraagd om verantwoording af te leggen over de volledige omvang van hun milieu-impact, niet alleen de emissies die aan boord worden gegenereerd, maar ook de emissies die verankerd zijn in hun operationele ecosysteem. In deze context wordt het begrijpen en aanpakken van emissies door bemanningsreizen niet alleen een kwestie van milieuverantwoordelijkheid, maar ook van commerciële geloofwaardigheid.

De eerste stap is meten. Zonder de voetafdruk van reizen voor bemanningswissels te kwantificeren, is het onmogelijk om een zinvolle duurzaamheidsstrategie op te stellen. Zodra er gegevens beschikbaar zijn, kunnen exploitanten beginnen te identificeren waar emissies eventueel kunnen worden verminderd. In veel gevallen zijn de mogelijkheden om emissies te beperken beperkt. De logistiek van reizen voor bemanningswissels wordt bepaald door scheepsschema’s, havenlocaties en regionale infrastructuur. Vaak zijn er voor een bepaalde route slechts één of twee vluchtopties. Boekingen worden vaak op korte termijn gemaakt om in te spelen op operationele wijzigingen.

Niettemin zijn stapsgewijze verminderingen nog steeds mogelijk. Wanneer er alternatieve luchtvaartmaatschappijen beschikbaar zijn, kan het evalueren van hun vloot-efficiëntie en duurzaamheidskenmerken de besluitvorming ondersteunen. Directe vluchten, die de CO2-intensiteit van meerdere starts en landingen vermijden, zijn een ander gebied voor potentiële verbetering (om nog maar te zwijgen van het potentieel om de bemanning gezonder en gelukkiger te houden met eenvoudigere reisroutes). Deze marginale winsten zijn misschien niet transformatief, maar ze dragen bij aan een cultuur van verantwoordelijkheid.

Duurzame luchtvaartbrandstof (SAF) is een groeiend mechanisme voor directe reductie voor scheepsexploitanten, hoewel de huidige kosten en beschikbaarheid barrières blijven voor grootschalige adoptie. Exploitanten kunnen beginnen met een kleine investering in SAF, bijvoorbeeld door vijf of tien procent van de reisvolumes te dekken, en dit in de loop van de tijd opschalen naarmate budgetten en infrastructuur dit toelaten. Deze gefaseerde aanpak wordt vaak positief beoordeeld door auditoren en belanghebbenden wanneer deze wordt ondersteund door duidelijke rapportage.

Waar emissies van reizen voor bemanningswissels niet kunnen worden vermeden of verminderd, kunnen compensatiestrategieën het milieuprofiel van een bedrijf versterken of aan auditoren aantonen dat er geloofwaardige actie wordt ondernomen om de voetafdruk aan te pakken.

De effectiviteit van dergelijke benaderingen hangt volledig af van de kwaliteit en transparantie van de betrokken programma’s. Sommige specifieke CO2-compensatieprojecten hebben in het verleden terechte kritiek gekregen, waardoor certificering door derden, robuuste audit trails en verifieerbare projectdocumentatie essentieel zijn. Hoewel compensatie geen vervanging is voor reductie, biedt het een verantwoord en meetbaar traject voor het aanpakken van emissies die onvermijdelijk blijven binnen operationele beperkingen.

Wat betreft compensatie resoneren bepaalde initiatieven sterk binnen de maritieme sector. Blue carbon-projecten, die zich richten op kustecosystemen zoals mangroven, zijn bijzonder relevant. Het Delta Blue-project in Pakistan, ’s werelds grootste herstelprogramma voor mangroven, is zo’n initiatief dat op veel betrokkenheid van scheepvaartbedrijven kan rekenen. De afstemming op de gezondheid van de oceanen, biodiversiteit en klimaatbestendigheid maakt het een overtuigend voorbeeld van sectorspecifieke CO2-mitigatie. Veel organisaties combineren investeringen in vlaggenschipprojecten zoals Delta Blue met andere gecertificeerde bosbouw- of gemeenschapsinitiatieven om zowel ecologische als sociale resultaten in evenwicht te brengen.

Hoewel Scope 3.6-emissies nog geen formele rapportagevereiste zijn in de scheepvaartsector, komen ze snel in beeld. Naarmate de emissies van schepen geleidelijk worden verminderd door vooruitgang in voortstuwing en brandstoffen, zal het aandeel van de emissies dat toe te schrijven is aan vliegreizen in vergelijking daarmee prominenter worden. Bedrijven die al strategieën hebben opgesteld voor het meten, verminderen en compenseren van deze emissies, zullen beter gepositioneerd zijn om te reageren op zowel verschuivingen in de regelgeving als op de verwachtingen van belanghebbenden.

Terug naar de vorige pagina